Pier Paolo Pasolini'nin 1975 yapımı 'Salò veya Sodom'un 120 Günü', sinema tarihinin en tartışmalı ve üzerine en çok düşünülen filmlerinden biridir. Marquis de Sade'ın eserinden uyarlanan film, II. Dünya Savaşı'nın son günlerinde, kuzey İtalya'da kurulan kukla faşist Salò Cumhuriyeti'nde geçer. Dört güç sahibi adam (Bir Hakim, Bir Dük, Bir Başkan ve Bir Piskopos), genç erkek ve kızları bir malikaneye kapatarak, 120 gün boyunca sistematik bir ahlaki ve fiziksel çöküş sürecine maruz bırakır. Film, faşizmin yapısını, iktidarın yozlaştırıcı doğasını ve toplumsal tahakküm mekanizmalarını, grotesk ve rahatsız edici bir metaforlar dizisi üzerinden sorgular.

Pasolini'nin yönetmenliği, soğuk, mesafeli ve neredeyse belgeselvari bir üslupla şiddeti sunar; seyirciyi bir 'izleyici' konumuna iter ve suç ortaklığı hissi yaratır. Oyunculuklar, kurbanların pasifleştirilmiş dehşeti ile zalimlerin bürokratik soğukkanlılığı arasındaki tezadı vurgulamak için kasıtlı olarak teatral ve serttir. Görüntü yönetimi ve kompozisyonlar, resimsel bir dikkatle çerçevelenmiş olup, estetikleştirilmiş vahşet izlenimi verir.

'Salò', basit bir şiddet betimlemesi değil, iktidar, itaat, tüketim toplumu ve sanatın sınırları üzerine derin bir felsefi ve politik incelemedir. Pasolini, faşizmi sadece tarihsel bir dönem olarak değil, modern kapitalist toplumun içine işlemiş bir zihniyet olarak ele alır. Bu nedenle film, rahatsız edici doğasına rağmen, 20. yüzyılın karanlık dehlizlerine cesur bir bakış sunan önemli bir kültürel belge ve uyarı niteliğindedir. Sanatın sınırlarını test etmek, tarihin tekerrür etmemesi için hafızayı canlı tutmak ve iktidarın doğasına dair rahatsız edici sorular sormak isteyenler için temel bir izlenimdir. Ancak, aşırı şiddet içeren ve psikolojik olarak yıpratıcı sahneleri nedeniyle izleyiciyi yoğun bir duygusal yüke hazırlıklı olmaya davet eder.